เรื่อยเปื่อย

เหอๆๆ ตอนนี้เริ่มเรียนการทำสื่อการเรียน  หัวสมองที่มีรอยหยักเพียงน้อยนิด

ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะทำสื่ออะไรดี  ข้อกำหนดคือ สื่อการสอนวิชาคณิตศาสตร์ ป.3 

ทำอะไรดี เหอๆๆๆ  คิดไม่ออกเซ็ง.....

        สอบครั้งแรกของการเรียน....ความรู้สึกนั้นกลับมาอีกแล้ว....ไม่เหมือนเดิมด้วย(แก่แล้วนิ)

ไฟมอดไปนาน.....กลับมาเร็วววววววไฟฟฟฟฟฟฟ

วู้......ก็อกๆมีใครอยู่บ้าง...กลับมาแล้วคร่า....เยี่ยมบ้านๆๆหายหัวและตัวไปนาน

เมื่อวานไปทำสัญญาทำงานแล้วเย้ๆ   ดีใจกะตัวเอง  เสาร์ก็จะไปปฐมนิเทศเรียนต่อ

อู้...ไม่รู้ว่าจะเรียนไหวป่าวนะ...สู้ๆซักตั้ง

          ช่วงนี้เบื่อๆเซ็งๆงัยไม่รู้  ปวดข้อมือด้วยสงสัยเล่นเน็ตมากไปแถมขับมอไซฯระยะไกลบ่อย  อยู่บ้านนอกก็งี้ถนนหนทางไม่ค่อยจะดี  จะหาซื้อของกินยังลำบากไอ้เรามันประเภททำกินเองไม่เป็นซะด้วยเลยต้องเข้าในตัวอำเภอเพื่อซื้อของตุนไว้กิน จะมีความสุขก็ตอนขับมอไซฯมาทำงานตอนเช้าๆนี่แหละ  อากาศดีชะมัด  สองข้างทางมีต้นข้าวเขียวขจี อ่า...ได้กลิ่นขี้ควายอ่อนๆ   สดชื่น

         ตอนนี้คอมฯที่โรงเรียนแฮงค์ค่ะ  ธุรการทั่วไป(หรือเรียกอีกอย่างว่าเบ้ทั่วไป)อย่างเราเลย ต้องมีหน้าที่ทำอย่างไรก็ได้ให้คอมฯกลับมาใช้ได้เหมือนเดิมเนื่องจาก ในโรงเรียนเล็กๆแห่งนี้มีเราเป็นบุคลากรที่อายุน้อยสุด(ดีใจ)  เราใช้คอมฯเยอะสุด(ก็แน่ล่ะซิงานหล่อนนี่ยะ) รู้เรื่องคอมฯมากที่สุดแล้ว(เพราะที่นี่มีแต่คุณครูรุ่นพ่อๆแม่ๆทั้งนั้น) ทั้งๆที่เราไม่ได้จบคอมฯมาเล้ยยย  อาศัยว่ามั่วเก่ง แหมถ้าคอมฯมันถามไรมาก็ตอบ YES กะมันซะ(ใจง่ายก็งี้) ถ้าแก้ไม่ได้จริงๆก็ ไวรัส ค่ะ เครื่องมีไวรัส (อิอิโทษไวรัสไว้ก่อนทั้งที่จริงอาจจะทำมั่วจนเครื่องพัง) ตอนนี้ก็กำลังลองโหลดโปรแกรมAntvirus มาใช้ไม่รู้ว่าจะได้ผลป่าวนะ ลองดูก่อนแล้วกัน  ปฏิบัติการมั่ว...มั่ว....ๆๆๆๆๆๆต่อไป

หมายเหตุ :  อาจเป็นเรื่องเล็กสำหรับคนเก่งคอมฯ  แต่สำหรับที่นี่แค่เปิดคอมฯได้ก็ดีใจแล้ว

          มีเพื่อนโทรมาปรับทุกข์ว่าโดนลดศักดิ์ศรี  เราก็ถามไปว่าเรื่องเป็นยังงัย  เพื่อนบอกว่าโดนเจ้านายลดชั้นให้ไปสอนเด็กอนุบาล1 ซึ่งแต่เดิมคอยสอนเด็กอนุบาล2 เพื่อนบอกมันเหมือนโดนลดชั้น  เป็นครูต้องได้สอนเลื่อนชั้นขึ้น  คิดแบบนั้นได้งัย  ไม่ใช้นักเรียนซักหน่อยที่จะโดนลดชั้นให้ไปอยู่อนุบาล1  เราบอกทำไมไม่คิดในอีกแง่มุมหนึ่งล่ะว่า  เจ้านายอาจจะอยากให้เพื่อนเปลี่ยนบรรยากาศก็ได้  รึไม่ก็คิดซะว่าเจ้านายเค้าอาจจะเล็งเห็นความสามารถของเพื่อนให้ลองไปสอนเด็กอนุบาล1  เพราะเพื่อนสอนเด็กอนุบาล2จนชำนาญแล้ว  เพื่อนบอกจะพยายามคิดแบบนั้นดู

          เราก็เคยมีความรู้สึกแบบนั้น  โดนลดศักดิ์ศรี  ตอนนั้นบริษัทที่เราทำงานอยู่ต้องการย้ายพนักงานบางส่วนไปทำงานให้บริษัทในเครือ  เจ้านายก็ให้หัวหน้างานส่ง JD ของลูกน้องตัวเองมาให้พิจารณาว่าจะย้ายใครดี  ผลแจ๊กพ็อตโดนเรากับพี่อีกคน  ตอนนั้นเราคิดไปต่างๆนาๆว่าทำไมต้องเป็นเรา เราก็ทำงานไม่ได้ด้อยไปกว่าคนที่ไม่ถูกเลือกเลย  คนที่อยู่ไม่ได้ดีไปกว่าเราเลย  คิดไปว่าเค้าไม่ต้องการเราแล้วเหรอ  อารมณ์ ณ ตอนนั้นทั้งโกรธ,เสียใจ และน้อยใจ  อยากลาออกไปโน่นพอได้ไปทำงานที่บริษัทในเครือได้ซักพักก็คิดได้ว่า  เออดีแล้วที่เค้าย้ายเรามา  เราได้ลองทำงานใหม่ๆ  ได้เพื่อนใหม่เพิ่มขึ้น  ได้หัวหน้าใหม่  ได้สังคมใหม่ๆ  ณ  ตอนนี้เรายังตลกตัวเองที่คิดโกรธคิดน้อยใจคิดเสียใจ

          คนเราน้อ พอโดนเปลี่ยนแปลงเข้าหน่อยก็ตีโพยตีพาย  กลัวไปล่วงหน้า  คิดว่าโดนลดศักดิ์ศรีซะงั้น ยังไม่ลองก็คิดไปล่วงหน้าซะแล้วว่ามันไม่ดี  ถ้าวันนั้นเราตัดสินใจลาออก  เราคงจะเสียสิ่งดีๆอีกหลายอย่างเลยล่ะ